“Gitmek istiyordum. Bütün bunlar geçmişimdi benim, dayanılmaz, bu kadar değişik, bu kadar ölü geçmişim. O yıllar boyunca kaç kez-daha sonraki yıllarda da bu konuyu düşündükçe- yaşamımın amacının başarıya ulaşmak, önemli biri olmak ve günün birinde çocukluğumun geçtiği bu daracık sokaklara dönüp bu tanıdık yüzlerin, bu sıradan insanların sıcaklığına, şaşkınlığına, övgülerine tanık olmak olduğunu söylemiştim kendime. Ve başarılı olmuştum, dönmüştüm; ve o yüzlerin, tanıdık insanların tümü yok olmuştu. Carlotta gitmişti, Lungo, Giulio, Pia, yaşlı kadınlar da. Guido da gitmişti. Gisella gibi kalanlar için de ne bizim, ne de o yılların önemi vardı. Maurizio insanın istediğini hep elde ettiğini, ancak işin işten geçmiş olduğunu söyler.” (Can Yayınları, 1950, s. 56-57)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder